Kolektif Mücadele Platformu

KURTARICI BEKLEYEN TOPLUMLAR, KÖLE KALMAYA MAHKÛMDUR! – Eren Aydın

Örgütlü Halk Yenilmez

Yıllardır kitlelere ezberletilen “kurtarıcı” masalları, halkları kendi öz gücüne yabancılaştırmanın, onları edilgenleştirmenin, esaret altında tutmanın ve sömürü düzenini rıza üreterek ayakta tutmanın en temel araçlarından biridir.

Kimi zaman sandıktan çıkacak bir “mesih”, kimi zaman lütufkâr bir lider, kimi zaman da burjuva sistemin sınırları içerisinde sahte umutlar dağıtan partiler… Hangi maskeyle gelirse gelsin, kurtuluşu bir başkasından beklemek, insanın kendi tarihini yapma iradesinden vazgeçmesi, kendi geleceğini başkalarının ellerine teslim etmesi demektir.

Çünkü kurtarıcı bekleyen halk, zamanla kendi gücüne inanmayan, kendi sorunlarına sahip çıkmayan, kendi geleceği hakkında karar vermeyen, başkalarının kararlarına tabi olan edilgen bir topluluğa dönüşür. Kendi kaderini tayin etme iradesini yitiren bir halk ise bir sömürü düzeninden kurtulsa bile başka bir sömürü düzeninin boyunduruğu altına girmekten kurtulamaz.

DEVRİMCİLER HALKIN KURTARICISI DEĞİL, HALKIN KENDİ KURTULUŞ MÜCADELESİNİN ÖRGÜTLEYİCİLERİDİR!

Devrimcilerin görevi halkı kurtarmak, halk adına karar vermek, halkın yerine mücadele etmek ya da kendilerini halkın üzerinde bir irade olarak konumlandırmak değildir.

Devrimcilerin tarihsel görevi; halkın kendi sorunlarına sahip çıkmasını, yaşadığı sömürünün ve eşitsizliğin nedenlerini kavramasını, kendi gücünün bilincine varmasını, örgütlenmesini ve kendi kurtuluş mücadelesinin doğrudan öznesi haline gelmesini sağlamaktır.

Devrimcilik, halkın elinden iradesini almak değil, onun iradesinin önündeki engelleri aşmasına yardımcı olmaktır. Halkın yerine düşünmek değil, halkla birlikte düşünmek; halkın yerine karar vermek değil, halkın karar alma süreçlerine katılmasını sağlamak; halkın yerine mücadele etmek değil, halkla omuz omuza mücadele etmektir.

Devrimci öncülük, halkın yerine geçmek değil, halkın kendi tarihsel gücünü açığa çıkarmaktır.

Bir devrimci hareketin başarısı, peşinden kaç insan sürüklediğiyle değil; kaç insanı kendi ayakları üzerinde durabilen, düşünebilen, sorgulayabilen, karar alabilen ve örgütlü mücadele yürütebilen birer özne haline getirdiğiyle ölçülür.

Halkı kendisine bağımlı kılan, halkın iradesini kendi iradesine tabi tutan, kitlelerin yaratıcı gücünü bastıran bir anlayış, ne kadar devrimci söylemler kullanırsa kullansın, kurtarıcılık anlayışının sınırlarını aşamaz.

KURTULUŞ, KİTLELERİN KENDİ ESERİ OLACAKTIR!

Karl Marx’ın ortaya koyduğu tarihsel ilke son derece açıktır: İşçi sınıfının kurtuluşu, işçi sınıfının kendi eseri olacaktır.

Bu ilke, yalnızca işçi sınıfının kurtuluş mücadelesinin değil, bütün gerçek halk mücadelelerinin temelini oluşturur. Çünkü hiçbir toplumsal sınıf, hiçbir ezilen halk, kendi kurtuluş mücadelesine doğrudan katılmadan gerçek anlamda özgürleşemez.

Lenin’in devrimci örgütlenmeye, sınıf bilincine ve siyasal mücadeleye yaptığı vurgu da bu açıdan önemlidir. Devrimci örgütlenme, kitlelerin dağınık, kendiliğinden gelişen mücadelelerini bilinçli, birleşik ve örgütlü bir siyasal güce dönüştürmenin aracıdır. Örgütlü öncülüğün tarihsel anlamı, kitlelerin yerine geçmek değil, onların mücadele kapasitelerini geliştirmektir.

Ancak halkın katılımından, iradesinden ve inisiyatifinden kopan bir öncülük, öncülük olmaktan çıkar; halk adına hareket eden bir ikame mekanizmasına dönüşür.

Ne en güçlü devrimci örgüt, ne en yetenekli önder, ne de en doğru siyasal program, kitlelerin kendi mücadelesinin yerini tutabilir.

Halkın katılmadığı bir mücadele, halkın mücadelesi olamaz. Halkın sahiplenmediği bir devrim, halkın devrimi olamaz.

HAK MÜCADELESİ DE DEVRİM DE KİTLELERİN KENDİ KATILIMIYLA KAZANILIR!

İster bir fabrikada ücretlerin artırılması için yürütülen işçi mücadelesi olsun, ister bir mahallede barınma hakkı mücadelesi, ister kadınların eşitlik ve özgürlük mücadelesi, ister bir halkın özgürlük ve demokrasi mücadelesi, isterse toplumsal devrim mücadelesi…

Hiçbiri, o sorunun doğrudan muhatabı olan kitlelerin kendi katılımı, iradesi, örgütlülüğü ve sahiplenmesi olmadan kalıcı bir başarıya ulaşamaz.

Bir işçinin hakkını yalnızca sendikacı savunuyorsa, işçiler kendi örgütlerine ve mücadelelerine sahip çıkmıyorsa; bir mahallenin sorunlarını yalnızca birkaç devrimci gündeme getiriyor, mahalle halkı kendi sorunlarının çözümü için harekete geçmiyorsa; bir halkın özgürlüğünü yalnızca bir siyasal hareket savunuyor, halkın kendisi bu mücadelenin öznesi haline gelmiyorsa, orada kalıcı bir toplumsal güç yaratmak mümkün değildir.

Çünkü mücadele, halkın adına yapılan bir faaliyet değil, halkın bizzat içinde yer aldığı bir özgürleşme sürecidir.

Devrimcilerin halk için yaptığı fedakârlıklar, halkın kendi mücadelesinin yerini tutamaz. Binlerce devrimcinin kararlılığı, milyonların bilinçli ve örgütlü katılımının yerine geçemez.

Halk için mücadele etmek yetmez; halkla birlikte, halkın kendi mücadelesini örgütlemek gerekir!

Haklar ancak onları talep eden, savunan ve koruyabilen örgütlü bir toplumsal güçle kalıcı hale gelir. Kitlelerin kendi mücadelesiyle kazanmadığı, kendi örgütlü gücüyle güvence altına almadığı haklar, iktidarların iki dudağı arasına sıkışır.

DEVRİM, HALKIN SADECE KURTULDUĞU DEĞİL, KENDİSİNİ DEĞİŞTİRDİĞİ BİR SÜREÇTİR!

Devrim, bir avuç kahramanın milyonlar adına gerçekleştirdiği bir kurtuluş operasyonu değildir. Bir liderin iktidara gelmesi, bir hükümetin değişmesi ya da bir siyasal partinin devlet yönetimini ele geçirmesi de tek başına toplumsal devrim anlamına gelmez.

Devrim, milyonların kendi yaşamları, emekleri ve gelecekleri üzerinde söz ve karar sahibi olmak için ayağa kalkmasıdır. İnsanların yalnızca mevcut düzeni değil, o düzenin kendi içlerinde yarattığı korkuları, alışkanlıkları, teslimiyet ilişkilerini ve bağımlılıkları da dönüştürmesidir.

Kitleler mücadele içerisinde öğrenir, deneyim kazanır, kendi güçlerinin farkına varır. Dün patronunun karşısında tek başına ve çaresiz hisseden işçi, bugün arkadaşlarıyla birlikte örgütlendiğinde bir güç olduğunu kavrar. Dün kendi mahallesinin sorunlarını başkalarının çözmesini bekleyen insan, bugün komşularıyla birlikte harekete geçtiğinde kendi yaşamına müdahale edebildiğini öğrenir.

İşte devrimci dönüşüm tam da burada başlar.

Rosa Luxemburg’un vurguladığı gibi, sosyalist toplumun kuruluşu, bir azınlığın kararıyla yukarıdan gerçekleştirilebilecek bir iş değildir; ancak emekçi kitlelerin kendi etkinliğiyle hayata geçirilebilir.

Devrim, halkın tarih sahnesine yalnızca bir destekçi, bir seçmen, bir izleyici ya da bir takipçi olarak değil, kendi kaderinin belirleyicisi olarak çıkmasıdır.

SÖMÜRÜ DÜZENİNİN EN BÜYÜK GÜVENCESİ, HALKIN KENDİ GÜCÜNE İNANMAMASIDIR!

Kapitalist düzen yalnızca zorla, baskıyla, polisle, yasalarla ve sermayenin ekonomik gücüyle ayakta durmaz. Aynı zamanda insanlara kendi güçsüzlüklerini kabul ettirerek, onları birbirlerinden kopararak, bireysel kurtuluş hayallerine mahkûm ederek ve sürekli yeni kurtarıcılar üreterek kendisini yeniden üretir.

Her kriz döneminde halka yeni bir umut taciri, yeni bir lider, yeni bir kurtuluş masalı sunulur. Kitlelere sabretmeleri, beklemeleri, bir sonraki seçime umut bağlamaları, birilerinin gelip hayatlarını değiştireceğine inanmaları öğütlenir.

Böylece milyonların biriken öfkesi, enerjisi ve değişim arzusu, örgütlü bir toplumsal güce dönüşmek yerine düzenin sınırları içerisinde tüketilir.

Sömürü düzeni, halkın yalnızca yoksul kalmasını istemez; halkın kendisini güçsüz hissetmesini de ister. Çünkü kendi gücünün farkına varan, örgütlenen, sorgulayan ve kendi geleceğine sahip çıkan milyonlar, hiçbir sömürü düzeninin kolaylıkla yönetebileceği bir topluluk değildir.

Bu nedenle devrimci mücadelenin en önemli görevlerinden biri, halkın içine yerleştirilen çaresizlik duygusunu yıkmak, kurtarıcı bekleme alışkanlığını aşmak ve kitlelerin kendi öz gücüne güvenmesini sağlamaktır.

KURTARICI BEKLEMEK DEĞİL, KENDİ KURTULUŞUNU ÖRGÜTLEMEK!

Gerçek kurtuluş; bir kişinin dudakları arasına, bir liderin lütfuna, bir partinin seçim vaatlerine ya da kapitalist düzenin sunduğu geçici çözümlere mahkûm değildir.

Özgürlük lütfedilmez. Eşitlik bahşedilmez. Haklar, sömürücülerin vicdanına seslenerek değil, hak sahiplerinin bilinçli, kararlı ve örgütlü mücadelesiyle kazanılır.

Umut; bireysel kurtuluş hayallerinde, liderlerin arkasından körü körüne yürümekte, başkalarının gelip bizim için mücadele etmesini beklemekte değildir.

Umut, halkın birleşik, bilinçli, örgütlü ve mücadeleci gücündedir!

Bizim ihtiyacımız olan, halkın adına konuşan yeni kurtarıcılar değil, kendi adına konuşan milyonlardır.

Bizim ihtiyacımız olan, halkın yerine karar veren önderler değil, kendi geleceği hakkında karar alabilen örgütlü bir halktır.

Bizim ihtiyacımız olan, bir avuç insanın kahramanlığına bel bağlayan edilgen kitleler değil, milyonların kendi yaşamlarına, haklarına ve geleceklerine sahip çıktığı bir toplumsal mücadeledir.

Unutmayalım: Halkın örgütlenmediği yerde onun adına konuşanlar çoğalır. Halkın kendi iradesini ortaya koymadığı yerde başkalarının iradesi egemen olur. Halkın kendi sorunlarına sahip çıkmadığı yerde kurtarıcılar, fırsatçılar ve sömürücüler hüküm sürer.

Kurtuluşu başkalarından beklemek yerine kendi kurtuluşumuzu örgütleyelim. Sahte kurtarıcıların masallarını değil, kendi ellerimizle kuracağımız sömürüsüz, sınıfsız ve özgür bir geleceğin mücadelesini büyütelim.

Çünkü devrimciler halkı kurtarmaz; halkın kendi kurtuluşunu gerçekleştirecek bilinçli ve örgütlü güce ulaşması için mücadele ederler!

Kurtuluş bir kişinin eseri değil, milyonların ortak eseridir!

Kendi kaderimize, kendi emeğimize, kendi geleceğimize sahip çıkalım!

Kurtarıcı bekleme, örgütlen, mücadele et!

Örgütlü halk yenilmez!

Mobil sürümden çık