Patrona ev hapsi, konuşan işçiye gözaltı, Meclis’te araştırmaya ret! Bu çürümüş düzenin kimden yana olduğu belli değil mi?
İzmir’in Aliağa ilçesindeki HABAŞ demir-çelik fabrikasında meydana gelen patlamada 19 işçi yaşamını yitirdi. Ekmek parası kazanmak için girdikleri fabrikadan bir daha evlerine dönemeyen 19 emekçinin ardından geriye acılı aileler ve hesabı sorulması gereken bir iş cinayeti kaldı.
Patlamaya ilişkin soruşturmada adliyeye sevk edilen 11 şüpheliden dokuzu tutuklanırken, HABAŞ patronu Mehmet Rüştü Başaran ve bir başka şüpheli hakkında ev hapsi kararı verildi.
Üstelik iş cinayetlerinin araştırılması için Meclis’e verilen önerge AKP ve MHP’nin oylarıyla reddedildi. Facianın ardından yaşananları anlatan, iş güvenliği konusunda konuşan bir işçinin ise gözaltına alındı.
Katilin kim olduğu, bu yozlaşmış ve çürümüş düzenin kimden yana olduğu belli değil mi?
İşçiler ölüyor, patronlar korunuyor. Gerçekleri anlatan işçi gözaltına alınırken, 19 işçinin yaşamını yitirdiği fabrikanın patronu tutuklanmıyor. İş cinayetlerinin nedenlerinin araştırılması bile iktidar tarafından engelleniyor.
Peki, AKP ve MHP neyin araştırılmasını istemiyor? İş güvenliği önlemlerinin neden alınmadığının, denetimlerin nasıl yapıldığının, işçilerin hangi koşullarda çalıştırıldığının ortaya çıkarılmasından neden rahatsız oluyorlar?
Çünkü araştırma derinleştikçe yalnızca patronların değil, sermayenin çıkarlarını işçilerin yaşam hakkının önüne koyan siyasi iktidarın da sorumluluğu açığa çıkacaktır. Çünkü bu iş cinayetlerini mümkün kılan düzeni kuran, sürdüren ve koruyanlar da sorumluluk zincirinin içindedir.
Fabrikalar patronların, kârlar patronların, servet patronların; ama işçiler öldüğünde sorumluluk neden hep başkalarına yükleniyor? İşçilerin yaşamını korumak için alınması gereken önlemleri maliyet olarak gören, daha fazla üretim ve daha fazla kâr uğruna emekçileri ölüme sürükleyen bu sistemin adı kapitalizmdir.
HABAŞ’ta yaşananlar ne münferit bir olaydır ne de basit bir iş kazasıdır. Soma’dan İliç’e, Ermenek’ten Aliağa’ya uzanan iş cinayetleri zincirinin yeni bir halkasıdır.
Asıl suçlu, işçinin canını patronun kârından daha değersiz gören bu sömürü düzenidir.
HABAŞ’ta 19 işçinin ölümünün hesabı birkaç yöneticinin tutuklanmasıyla kapatılamaz. Patronlardan denetim görevini yerine getirmeyen kamu kurumlarına, iş cinayetlerinin araştırılmasını engelleyen siyasi iktidara kadar bütün sorumlulardan hesap sorulmalıdır.
İş cinayetlerinin araştırılmasına karşı çıkanlar, işçinin sesini susturanlar, patronları koruyanlar bu düzenin masum seyircileri değildir. Onlar, bu düzenin siyasi sorumlularıdır.
Bugün HABAŞ’ta 19 işçi toprağa verilirken patron evinde, iktidar ise sermayenin yanında duruyor. Bundan daha açık bir sınıfsal saflaşma olabilir mi?
İş cinayetlerinin hesabını sormak, yalnızca bir patronun değil, bu cinayetleri üreten ve faillerini koruyan sömürü düzeninin de hesabını sormaktır.
İşçiler ölmesin, patronlar daha fazla kazansın diye emekçiler kurban edilmesin diye; bu çürümüş düzen değişmelidir.
Yaşamak için çalışıyoruz, patronlar zenginleşsin diye ölmek için değil!
