Dünyanın en uzun süreli ekonomik kuşatmalarından biri altında bir ülke düşünün.
Sadece ticareti değil, ilacı, yakıtı, gıdayı bile hedef alan; bir halkı diz çöktürmek için yıllardır sürdürülen sistematik bir baskı: Küba üzerindeki abluka.
Bu bir “politik anlaşmazlık” değil.
Bu, açık bir irade kırma operasyonu.
Bu, bir halkın bağımsız yaşama hakkına karşı yürütülen uzun soluklu bir saldırı.
Ama tarihin her döneminde olduğu gibi, burada da bir gerçek değişmiyor:
Halklar boyun eğmez.
Küba buna yalnızca siyasetle değil; kültürüyle, hafızasıyla, sanatıyla direniyor. Çünkü gerçek direniş sadece cephede değil, bilinçte, dilde ve kuşaklar arasında taşınır.
İşte tam bu yüzden çocuklar sahnede.
Kübalı çocuk tiyatro topluluğu “La Colmenita”, sadece bir sanat grubu değil. Onlar, abluka altında büyüyen bir ülkenin çocuklarının sesi. Onlar, yoksunluk içinde bile üretmeyi, paylaşmayı ve dirençli kalmayı öğrenen bir halkın geleceği.
Sahnede söyledikleri şarkı ise Silvio Rodríguez’e ait.
Bu isim, Latin Amerika’da sadece bir sanatçı değil; bir dönemin, bir mücadelenin sesi.
Ve o sözler, bugün hâlâ aynı netlikle yankılanıyor:
Toprağımı almak istiyorlar.
Suyumu almak istiyorlar.
Havamı almak istiyorlar.
Yani bir halkın yaşam hakkını, geleceğini, nefesini.
Ama verilen cevap tarihsel bir bilinçten geliyor:
“Size vereceğim tek şey ateş.”
Bu söz, öfkenin değil; bilincin ifadesidir.
Bu ateş, yıkmanın değil; direnmenin ateşidir.
Bu ateş, teslimiyete karşı insan onurunun son sınırıdır.
Çünkü mesele sadece Küba değildir.
Mesele; bağımsız olmak isteyen her halktır.
Mesele; kendi kaderini tayin etmek isteyen her toplumdur.
Mesele; “başka bir dünya mümkündür” diyen herkesin ortak hikâyesidir.
Küba’da çocuklar sahneye çıktığında, aslında şunu söylüyorlar:
Biz sadece bugünün çocukları değiliz.
Biz, geçmişin direnişini geleceğe taşıyanlarız.
Bizi yoksullukla terbiye edemezsiniz.
Bizi ambargoyla susturamazsınız.
Bizi yalnız bırakarak teslim alamazsınız.
Çünkü biz bir halkız.
Ve bir halk, örgütlü hafızasıyla yaşar.
Abluka; rafları boşaltabilir.
Ama bilinçleri boşaltamaz.
Abluka; üretimi zorlaştırabilir.
Ama direnci yok edemez.
Abluka; hayatı ağırlaştırabilir.
Ama onuru satın alamaz.
Bugün Küba’nın çocukları sahnede sadece şarkı söylemiyor.
Onlar, dünyanın dört bir yanına bir mesaj gönderiyor:
Direniş bulaşıcıdır.
Umut örgütlenir.
Ve tarih, teslim olanları değil direnenleri yazar.
Bu yüzden bu sadece bir performans değil.
Bu bir hatırlatma:
Hiçbir abluka sonsuz değildir.
Hiçbir baskı kalıcı değildir.
Ve hiçbir halk sonsuza kadar susturulamaz.
Küba bugün hâlâ ayakta.
Çünkü diz çökmeyi reddediyor.
Ve bu yüzden:
Teslim olmayacaklar.
Boyun eğmeyecekler.
Ve mutlaka kazanacaklar.
