17 İŞÇİ ÖLDÜ! 17 OCAĞA ATEŞ DÜŞTÜ! PEKİ HESABI KİM VERECEK?
İzmir Aliağa’daki HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlamada 17 emekçinin yaşamını yitirdiği açıklandı. Geride gözü yaşlı aileler, yetim kalan çocuklar ve bir daha asla evine dönemeyecek insanlar kaldı.
Bu insanlar sabah evlerinden ölmeye değil, ekmek kazanmaya çıktılar!
Ama bu ülkede emekçinin alın teri ucuz, canı daha da ucuz görülüyor!
ÜSTELİK BU FABRİKADA ÖLÜMLER İLK KEZ YAŞANMIYOR!
21 Ekim’de 55 yaşındaki taşeron işçi Hakan Doğan, yaklaşık 8 metre yükseklikten düşerek yaşamını yitirdi.
5 Kasım’da, yani bu büyük faciadan yalnızca dört gün önce, henüz 20 yaşındaki taşeron işçi Eyüp Eğinli, iş makinesi lastiğinin patlaması sonucu hayatını kaybetti.
ÜÇ HAFTA İÇİNDE AYNI TESİSLERDE ÖNCE İKİ İŞÇİ, ARDINDAN 17 İŞÇİ DAHA YAŞAMINI YİTİRDİ!
SORUYORUZ: BU ÖLÜMLERİN ARDINDAN HANGİ DENETİMLER YAPILDI? HANGİ ÖNLEMLER ALINDI? İŞÇİLERİN CAN GÜVENLİĞİNİ SAĞLAMAK İÇİN NE YAPILDI?
Bir işçi öldüğünde neden çalışma koşulları bütün yönleriyle sorgulanmıyor? Neden ancak büyük faciaların ardından denetim ve sorumluluk tartışmaları gündeme geliyor?
BUNLARIN HESABINI KİM VERECEK?
Söz konusu sermayenin çıkarları olunca teşvikler, ayrıcalıklar, destekler ardı ardına sıralanıyor. Ama konu işçinin can güvenliği olunca maliyet hesapları başlıyor!
İşçi ölüyor, ardından birkaç başsağlığı mesajı yayımlanıyor. Sonra yine aynı düzen, aynı sömürü, aynı denetim tartışmaları ve aynı cezasızlık…
YETER ARTIK!
Her facianın ardından “kader”, “fıtrat”, “iş kazası” denilerek sorumluluk tartışmalarının geçiştirilmesini kabul etmiyoruz!
Bu ülkede işçinin yaşam hakkı, patronun kârından daha değersiz olamaz!
Soruyoruz:
Bu fabrikada iş güvenliği önlemleri yeterli miydi? Denetimler ne zaman ve nasıl yapıldı? Daha önce bildirilen riskler var mıydı? Varsa neden önlem alınmadı?
Bu soruların cevabını yalnızca fabrika yönetimi değil, denetimden sorumlu kamu kurumları da vermek zorundadır.
Asıl mesele yalnızca bir patlamanın teknik sebebi değildir. Asıl mesele, emekçinin hayatını koruması gereken mekanizmaların neden böylesine büyük felaketleri önleyemediğidir!
Bir avuç insanın serveti büyürken milyonlarca emekçinin yaşam mücadelesi vermesi, çalışma hayatındaki adaletsizliğin en ağır göstergelerinden biridir.
İşçinin alın terinden kazananlar, işçinin can güvenliğinin de hesabını vermek zorundadır!
17 emekçinin ölümü birkaç günlük manşetle, göstermelik açıklamalarla, sorumluluğu yalnızca en alt kademeye yükleyen yaklaşımlarla geçiştirilemez!
Gerçek sorumlular kimse, makamına, servetine, siyasi bağlantısına bakılmaksızın ortaya çıkarılmalıdır. İhmal varsa açığa çıkarılmalı, suç varsa hesabı sorulmalıdır.
Çünkü hiçbir kâr, hiçbir yatırım, hiçbir üretim hedefi bir tek işçinin canından değerli değildir!
Bu faciada hayatını kaybeden emekçileri unutmayacağız. Ailelerinin acısını paylaşıyor, yaralılara acil şifalar diliyoruz.
ARTIK YETER! BU SESSİZLİK DAHA KAÇ CANA MAL OLACAK?
Ülkenin kaynaklarının talan edildiğini, kamu varlıklarının birer birer elden çıkarıldığını, halkın ortak zenginliklerinin bir avuç sermaye çevresinin çıkarına sunulduğunu yıllardır haykırıyoruz!
Yetmedi!
Emekçinin alın terinden, halkın sofrasından, çocuklarımızın geleceğinden eksilttiler!
O da yetmedi!
Şimdi her gün bir başka fabrikadan, bir başka madenden, bir başka inşaattan ölüm haberleri geliyor. İşçiler ekmek parası uğruna can verirken geride kalan aileler yoksullukla ve acıyla baş başa kalıyor!
Daha ne kadar öleceğiz? Daha kaç çocuk babasız, kaç anne evlatsız, kaç aile ekmeksiz kalacak? Daha kaç tabutun ardından aynı sözleri söyleyeceğiz?
Bu düzenin en ağır bedelini hep emekçiler ödüyor!
Bir tarafta servetine servet katanlar, diğer tarafta yaşamını sürdürebilmek için canını ortaya koymak zorunda kalan milyonlar!
Bir tarafta rant, ayrıcalık ve bitmek bilmeyen kâr hırsı; diğer tarafta alın teri, yoksulluk, güvencesizlik ve ölüm!
Bu adaletsizliğin adı kader olamaz!
İş güvenliği ihmallerinin, denetimsizliğin ve cezasızlığın bedelini emekçinin canıyla ödemesine razı değiliz!
ARTIK YETER!
Artık susmanın değil, hakkımızı haykırmanın zamanıdır!
Artık her ölümün ardından yalnızca yas tutmanın değil, yeni ölümler yaşanmasın diye örgütlü, kararlı biçimde hesap sormanın zamanıdır!
Çünkü sessizlik sürdükçe sorumluların hesap vermediği her facia, bir sonrakine kapı aralama tehlikesi taşır.
Biz mezarlıklara işçi taşımak için yaşamıyoruz! Biz patronların kârına kurban edilmek için doğmadık! Biz bu ülkenin yükünü omuzlarında taşıyan emekçileriz!
Emeğimizin, yaşamımızın, çocuklarımızın geleceğinin değersizleştirilmesine boyun eğmek zorunda değiliz!
NE EMEĞİMİZDEN NE YAŞAM HAKKIMIZDAN VAZGEÇECEĞİZ!
Sorumlulukların üzeri örtülmesin, bütün gerçekler açıklansın, ihmali bulunan herkes bağımsız ve etkili bir soruşturmayla hesap versin!
ÖNCEKİ İKİ ÖLÜMÜN DE, SON FACİADA YİTİRDİĞİMİZ 17 CANIN DA HESABI SORULMALIDIR!
EMEKÇİNİN CANI MALİYET KALEMİ DEĞİLDİR!
ARTIK SUSMAK DEĞİL, HAYKIRMAK ZAMANIDIR!
Kolektif Mücadele Platformu
10.11.2026
