İzmir Aliağa’da 19 işçinin yaşamını yitirdiği HABAŞ katliamına ilişkin soruşturmada dokuz kişi tutuklanırken, şirketin patronu Mehmet Rüştü Başaran hakkında ev hapsi kararı verildi. İşçilerin cenazeleri toprağa verilirken patronun evine gönderilmesi, Türkiye’de adaletin kimin için işlediği sorusunu bir kez daha gündeme taşıdı.
İzmir’in Aliağa ilçesinde bulunan HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda 9 Kasım’da meydana gelen patlama, 19 işçinin yaşamına mal oldu. Ekmek parası kazanmak için evlerinden çıkan işçiler bir daha ailelerine kavuşamadı. Sermayenin üretim ve kâr düzeninin ortasında yaşanan bu katliamın ardından verilen yargı kararı ise işçi sınıfının yıllardır karşı karşıya olduğu adaletsizliği bir kez daha gözler önüne serdi.
Soruşturma kapsamında gözaltına alınan 11 kişiden dokuzu tutuklanarak cezaevine gönderildi. HABAŞ Yönetim Kurulu Başkanı Mehmet Rüştü Başaran ve bir başka şüpheli hakkında ise ev hapsi şeklinde adli kontrol kararı verildi.
İŞÇİNİN CANI UCUZ, PATRONUN KONFORU KIYMETLİ!
On dokuz işçi artık evine dönemeyecek. On dokuz aile, sevdiklerinin yokluğuyla yaşamaya mahkûm edildi. Ancak fabrikanın sahibi, hakkında yürütülen soruşturma kapsamında cezaevine değil, kendi evine gönderildi.
Türkiye’de iş cinayetlerinin ardından karşımıza çıkan manzara değişmiyor: İşçiler ölüyor, aileler adalet arıyor, patronların sorumluluğu ise çoğu zaman uzun yargı süreçlerinin içinde kayboluyor.
HABAŞ’ta verilen karar da şu soruyu gündeme getiriyor: Üretimin bütün kazancını elinde toplayan patron, işçilerin yaşamını koruma sorumluluğu söz konusu olduğunda neden aynı ağırlıkta hesap vermiyor?
Dokuz kişinin tutuklanması, şirketin en üst düzey yönetiminin sorumluluğunun bütün boyutlarıyla araştırılması gerekliliğini ortadan kaldırmıyor.
BU DÜZEN İŞÇİLERİ ÖLDÜRÜYOR!
HABAŞ’ta yaşananlar, münferit bir fabrika kazası olarak geçiştirilemez. İşçi sağlığının maliyet kalemi olarak görüldüğü, üretimin durmamasının insan yaşamından daha önemli hale getirildiği bir ekonomik düzenin sonuçları sorgulanmak zorundadır.
Fabrikalar çalışıyor, üretim sürüyor, patronların serveti büyüyor. Ancak bütün bu zenginliği yaratan işçiler, her gün işe giderken evlerine sağ salim dönüp dönemeyeceklerini bilmiyor.
19 İŞÇİNİN HESABI SORULMALIDIR!
HABAŞ’ta yaşamını yitiren 19 işçinin ölümü, birkaç yöneticinin tutuklanmasıyla kapatılabilecek bir dosya değildir. Fabrikanın yönetiminden iş güvenliği denetimlerine, şirketin karar mekanizmalarından kamu kurumlarının sorumluluğuna kadar bütün süreç açığa çıkarılmalıdır.
İşçiler, patronların serveti büyüsün diye ölmek zorunda değildir. Hiçbir üretim hedefi, hiçbir ihracat rakamı, hiçbir kâr bilançosu bir işçinin yaşamından daha değerli olamaz.
Bugün HABAŞ’ta yaşananlar karşısında sessiz kalmak, yarın başka bir fabrikada yaşanabilecek iş cinayetlerine göz yummaktır.
İşçi sınıfının talebi açıktır: Yaşamak, insanca çalışmak ve emeğinin karşılığını almak!
HABAŞ katliamının üzeri örtülmemeli, patronlar dahil bütün sorumlular bağımsız ve şeffaf bir yargılama önünde hesap vermelidir.
19 işçinin yaşamı bir bilanço kalemi değildir!
İş cinayetlerine, cezasızlığa ve sermayenin ayrıcalıklarına karşı adalet!
